Wat dit boek bijzonder maakt
Het idee van perfecte suburbs waar mensen met iets te veel vrije tijd regels verzinnen en afdwingen, vind ik mateloos fascinerend. Ik snap niet dat er mensen zijn die zich zo druk kunnen maken over de staat van het gazon van de buren, of de kleur van de voordeur. Misschien wel omdat het zo haaks staat op mijn eigen tuin, die allesbehalve keurige suburbia-uitstraling heeft. Een wilde moestuin, gras dat te hoog staat omdat de grasmaaier stuk is en een dertig centimeter hoge heg die in mijn ogen te langzaam groeit tot de beoogde twee meter.
Juist dat contrast zorgt er waarschijnlijk voor dat ik smul van de burendrama’s bij het tv-programma Mr. Frank Visser Doet Uitspraak en de HOA-verhalen op Reddit. HOA staat voor Homeowners Association, een soort Amerikaanse buurtvereniging die zich niet alleen met appartementen maar met hele wijken bemoeit. Bij ons heb je de VvE (in België VME), die vooral draait om appartementen en gezamenlijke delen zoals daken en gevels. Een HOA gaat veel verder: die beslist soms ook hoe hoog je heg mag zijn of welke kleur je voordeur moet hebben. Dat soort bemoeizucht slaat soms – volgens Reddit en tv bijna altijd – om naar te veel eisen en machtsspelletjes. In de praktijk levert dat dus heerlijke burenruzies op, voor de buitenstaander dan.
En precies dát is de setting van De Erfenis: een vrouw die na een scheiding een huis erft in zo’n wijk waar de buren en hun regels nooit ver weg zijn.
Waar gaat De Erfenis van over?
Mallorys leven ligt in puin. Haar huwelijk is voorbij, haar spullen zijn weg en haar zelfvertrouwen is tot onder nul gezakt. Dan blijkt dat ze een huis erft van haar tante. Een huis midden in een keurige buitenwijk met een strenge buurtvereniging. Terwijl Mallory probeert haar nieuwe leven vorm te geven, krijgt ze te maken met overijverige buren, eindeloze regeltjes en een norse buurman die meer aantrekkingskracht heeft dan ze zelf wil toegeven.Sterke start in De Erfenis, maar minder diepgang later in het verhaal
Het boek begint hoopvol. Mallorys ouders verwachten gehoorzaamheid: zij bepalen wat ze met het huis moet doen, ze kijken neer op haar scheiding en elke vorm van eigen keuzes wordt het liefst direct de kop ingedrukt. Mallory is dit gewend en dit is bijzonder knap geschreven. Haar worstelingen om voor zichzelf op te komen en haar gevoel van eigenwaarde zijn realistisch. Dit sterke begin zorgt ervoor dat je de schrijvers vergeeft dat ze later in het verhaal minder aandacht hebben voor juist deze sterke ontwikkelingen. In de tweede helft van het boek wordt er net iets te snel over bepaalde thema’s heen gegaan, waardoor de impact van dat veelbelovende begin minder sterk wordt doorgezet.
Enemies to lovers… of toch niet?
Vooraf dacht ik dat De Erfenis een enemies to lovers-verhaal zou zijn. Op Goodreads wordt het zo genoemd, en ik begon dus met die verwachting. Maar tijdens het lezen merkte ik al snel: dat is het eigenlijk niet. Mallory en Nick botsen wel, maar echte vijanden zijn ze nooit. En ook de klassieke grumpy & sunshine-dynamiek is er voor mijn gevoel niet. Het voelt eerder als grumpy vs. grumpy. Leuk op zijn eigen manier, maar goed om te weten als je juist voor dat trope-gevoel dit boek oppakt.
Is dit wat voor jou?
De Erfenis is een boek dat je oppakt als je zin hebt in iets luchtigs en grappigs. Het leest snel, er zitten genoeg komische scènes in en de sfeer van suburbia met bemoeizuchtige buren zorgt voor entertainment. Ik kan niet zeggen dat het een boek is met herkenbare gebeurtenissen: zelf heb ik gelukkig geen nare ex die me het leven zuur maakt of ouders die me voorschrijven wat ik met een erfenis moet doen. Ik heb ook nooit de behoefte gevoeld om dronken op mijn rug in het metershoge gras te gaan liggen nadat ik ‘SOS’ heb gemaaid met de grasmaaier van mijn buurman. Alhoewel dat laatste me wel op ideeën brengt nu mijn eigen grasmaaier kapot is.
De Erfenis is een leuk boek voor tussendoor: fijn voor als je hoofd nog vol zit van een intens verhaal en je gewoon even wilt ontspannen.
