Ik heb net een reeks luchtige luisterboeken achter de rug. De verhalen die je zo uit hebt en waar je er wel tien van achter elkaar kan lezen, omdat het vol zit met luchtige dialogen. En toen kwam Till it hurts van Cora Brent tussen mijn aanbevelingen in Storytel te staan. Ik haal wel vaker mijn volgende boek uit de aanbevelingen, dus dit werd mijn volgende keuze.
De blurb maakte meteen duidelijk dat dit geen vrolijk verhaal zou worden. Hoewel ik eerder een feelgood verhaal heb gelezen over rouw, voelde dit boek toch een stuk zwaarder. Niet omdat het overdreven dramatisch wordt aangezet, maar omdat je diep in de huid van de karakters kruipt.
Voor mij is het simpel: vind ik een boek niks, dan stop ik. Vind ik het goed, dan luister of lees ik door tot het uit is. Till It Hurts viel duidelijk in die tweede categorie. Het verhaal greep me vanaf het begin. Till It Hurts laat je vooral de pijn en de gevolgen van verlies ervaren.
Waar gaat Till it hurts van over?
Tori en Jace groeien samen op als buren. Jace is de beste vriend van haar jongere broer Colt. Wat begint als vriendschap verandert langzaam in meer, totdat een ingrijpende gebeurtenis hun levens uit elkaar drijft. Voor Tori betekent dat het verlies van Jace en van haar broer.Tien jaar later is Jace uitgegroeid tot een succesvolle profatleet, terwijl Tori blut is.
Beiden keren terug naar hun vroegere woonplaats. De aantrekkingskracht is er nog altijd, maar de haat en pijn naar elkaar lijken sterker.
Een emotionele tweede kans
Het verhaal speelt zich ‘nu’ en tien jaar eerder af. De hoofdstukken springen tussen het heden en de tienerjaren van Tori en Jace. Als lezer krijg je hierdoor het hele verhaal, je leert langzaam hoe Tori en Jace ooit een relatie kregen en wat er misging. Die afwisseling zorgt ervoor dat je niet alleen ziet wie ze nu zijn, maar ook hoe hun verleden hen heeft gevormd.
Wat me meteen opviel, is hoe goed de auteur de verschillen tussen die twee tijden heeft geschreven. Je voelt direct of je met de jonge, onervaren versies van Tori en Jace te maken hebt, of met de oudere, meer getekende varianten. Tegelijkertijd zorgt dat wel voor een gevoel dat je niet vooruitkomt: net als ik wilde weten waarom iets nu in het heden gebeurde, werd ik tien jaar terug in de tijd gegooid. Een beetje alsof je een serie kijkt en je net op het hoogtepunt reclame krijgt, of andere karakters. Toch werkt het bij Till it Hurts. Je krijgt namelijk de hele puzzel zelf compleet, zonder dat het een info dump is.
Veel ’tell’ in plaats van ‘show’
Een bekende tip die menig (aspirant) auteur kent, is: ‘show, don’t tell’. Oftewel: laat gebeurtenissen zien, laat emoties zien, in plaats van dat je vertelt. Het gevaar van vertellen, is namelijk de info dump: je krijgt dan als lezer zoveel informatie dat je meteen uit het verhaal bent. Cora Brent is eigenwijs in dit boek en doet precies dat wat ze niet zou moeten doen. En toch werkt het verrassend goed. De thema’s in dit boek (rouw, verslaving en verlies) zijn al intens genoeg. Door het vertellen, blijft het verhaal leesbaar en raak je als lezer niet verstrikt in te veel details. Het voelt bijna alsof iemand je persoonlijk toevertrouwt wat er is gebeurd, waardoor je juist dichter bij de personages komt te staan.
Complexe familiedynamiek en vlakke ouders
Het boek werkt met complexe familiestructuren. De band tussen Colt, Jace en Tori en familieleden die belangrijk voor ze zijn, de verwachtingen van anderen en van zichzelf, spelen een grote rol. Het valt daardoor extra op als ondersteundende karakters de gelaagdheid niet hebben. De moeder van Tori en Colt en de vader van Jace zijn erg eendimensionaal. Ze zijn vooral het middel om de drama op gang te krijgen. Dat vond ik jammer, want hun aanwezigheid is wel belangrijk voor de achtergrond van de hoofdpersonages. Het gevolg was dat ik hun reacties, en hun eventuele groei, moeilijk serieus kon nemen.
Is dit wat voor jou?
Als je zin hebt in een flinke dosis drama (en erotiek), dan is Till it Hurts van Cora Brent een goede voor jou om te lezen. Dit boek is geen luchtige feelgood voor even tussendoor. Het is er één die je vasthoudt als je klaar bent. Zozeer zelfs dat ik na dit boek meteen ben doorgegaan met Till Next Time, het boek dat het verhaal vertelt van Tori’s broer Colt. Binnenkort dus ook daar een review over 😉
